Kanapa z funkcją spania - jak wybrać mebel na mały metraż
Największym wyzwaniem okazał się wybór odpowiedniego siedziska do salonu. Przez tydzień testowałam różne opcje, mierzyłam, siadałam, kładłam się. Ostatecznie zdecydowałam się na model z tapicerką welurową w kolorze butelkowej zieleni - brzmi może odważnie, ale w małym wnętrzu sprawdza się znakomicie, bo welur dodaje głębi i przytulności. Ważne było też, żeby mebel miał praktyczny mechanizm DL, który pozwala rozłożyć siedzisko jednym ruchem ręki, bez konieczności odsuwania stolika. Sprawdziłam to w sklepie kilka razy, bo w ciasnym pokoju każdy dodatkowy ruch to strata czasu i nerwów.
Ostatnio znajoma poprosiła mnie o pomoc w urządzeniu swojego mikroapartamentu o powierzchni 22 metrów. Od razu zasugerowałam jej tapczan jednoosobowy z mechanizmem DL i tapicerka welurowa w kolorze musztardowym, który optycznie ociepli chłodną białą ścianę. Ona wahała się między sofą a łóżkiem, ale pokazałam jej, że wersalka z pojemnikiem na pościel i wysuwanym materacem zajmuje tyle samo miejsca co standardowa kanapa, a daje dwukrotnie więcej funkcji. Teraz cieszy się, że może zaprosić znajomych na noc i nie musi chować pościeli do walizek. Dla mnie to dowód, że dobry wybór mebla do spania to inwestycja w komfort życia na małej przestrzeni, która procentuje każdego dnia.
Kolejnym odkryciem był fakt, że tapczan jednoosobowy może służyć nie tylko do spania, ale też jako siedzisko dla gości. Kiedy przychodzą znajomi, siadamy na nim we czwórkę, bo ma 90 centymetrów głębokości, więc spokojnie mieszczą się dwie osoby obok siebie. Po rozłożeniu go na noc dla przyjezdnego kuzyna, okazało się, że materac piankowy o gęstości 35 kg/m3 jest wystarczająco twardy dla kogoś z problemami kręgosłupa. Wcześniej myślałam, że taka sofa do spania będzie tylko dla mnie, ale sprawdza się też jako zapasowe łóżko. Nawet moja mama, która ma 170 cm wzrostu, zmieściła się na nim bez zwisania stopami, bo długość 200 centymetrów to standard.
Szukając dalej, trafiłam na modele z elewacją i tapicerka welurowa w kolorze butelkowej zieleni. Welur ma tę zaletę, że jest przyjemny w dotyku, nie mechaci się tak szybko jak len i łatwo go odświeżyć wilgotną szmatką. Wybrałam wersję z miękkim zagłówkiem, który pozwala mi oglądać seriale wieczorem bez podpierania się poduszkami. Przy okazji znalazłam opcję z mechanizmem DL, który działa na zasadzie wysuwu siedziska do przodu i oparcia na dół. Dzięki temu rozkładanie zajmuje trzy sekundy i nie wymaga siłowania się z ramą. Moja znajoma, która ma kanapę z funkcją spania w salonie, narzeka, że jej model po roku zaczął skrzypieć. U mnie mechanizm DL pracuje cicho, bo prowadnice są stalowe i pokryte teflonem.
Zaczęło się od typowego problemu: 38 metrów kwadratowych, które miały pomieścić strefę dzienną, sypialnianą i miejsce dla gości. Przez dwa tygodnie oglądałam setki zdjęć na Pinterest, aż w końcu zrozumiałam, że kluczem jest nie tylko estetyka, ale przede wszystkim sprytne zarządzanie przestrzenią. W moim projekcie postawiłam na meble wielofunkcyjne, które nie oszukują - w salonie stanęła kanapa z funkcją spania, a w sypialni łóżko z pojemnikiem na pościel, które rozwiązuje problem braku miejsca na dodatkowe koce i poduszki. Każdy centymetr kwadratowy dostał swoje zadanie, a ja zyskałam spokój ducha, bo wiem, że gdy przyjadą znajomi, nikt nie będzie spał na dmuchanym materacu.
Zamiast standardowego zestawu z rattanu, postawiłam na meble, które służą mi na dwa sposoby. Głównym elementem stała się kanapa z funkcją spania, która w ciągu dnia jest wygodnym siedziskiem dla czterech osób, a wieczorem zamienia się w porządne miejsce do spania dla gości. Przy wyborze kierowałam się nie tylko kolorem tapicerki, ale przede wszystkim mechanizmem. Wybrałam model z mechanizmem DL, który rozkłada się jak szuflada i nie wymaga odsuwania kanapy od ściany. To oszczędza miejsce i kręgosłup, bo nie muszę przekładać poduszek na podłogę. Do tego tapicerka welurowa w kolorze antracytu, która nie boi się lekkiego deszczu ani kurzu z miasta i świetnie wygląda nawet po kilku sezonach.
W kuchni w kamienicy standardem jest wąski aneks lub osobne pomieszczenie z oknem na podwórko. Jeśli masz to drugie, masz fart. Ale jeśli aneks ma 5 metrów, to każdy centymetr się liczy. Zamiast standardowej szafki stojącej, zamontuj szafki sięgające sufitu. Wykorzystasz przestrzeń nad głową, która w kamienicy jest gigantyczna. Pamiętam jak u jednej pary w aneksie o wysokości 3,2 metra zamontowałam szafki aż po sam sufit. Na górnej półce lądowały rzeczy używane raz na rok – maszynka do mielenia mięsa, zapasowe talerze. A na dole, na wysokości ręki, postawiłam blat z płyty konglomeratowej. I tu haczyk – kamienice mają nierówne podłogi, więc blat trzeba docinać na wymiar, a nie kupować gotowego z marketu.